سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت،
سر ها در گریبان است.
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را.
نگه جز پیش پا را دید، نتواند
که ره تاریک و لغزان است.
و گر دست محبت سوی کس آری،
به اکراه آورد دست از بغل بیرون
که سرما سخت سوزان است
نفس کز گرمگاه سینه ات آید برون، ابری شود تاریک
چو دیوار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاینست، پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک؟
مسیحای جوانمرد من! ای ترسای پیر پیرهن چرکین!
هوا بس ناجوانمردانه سرد است... آی...
دمت گرم و سرت خوش باد!
سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای!

نه از رومم، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در، بگشای ، دلتنگم!
حریفا! میزبانا! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد.
تگرگی نیست ، مرگی نیست،
صدایی گر شنیدی، صحبت سرما و دندان است!
من امشب آمدستم وام بگزارم
حسابت را کنار جام بگزارم...
چه می گویی که بیگه شد، سحر شد بامداد آمد؟
فریبت می ده، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست.
حریفا! گوش سرما برده است این،
یادگار سیلی سرد زمستان است!

حریفا! رو چراغ باده را بفروز، شب یا روز یکسان است.

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت،
هوا دلگیر ، درها بسته، سرها در گریبان، دستها پنهان،
نفسها ابر، دلها خسته و غمگین،
درختان اسکلت های بلور آجین،
زمین دلمرده، سقف آسمان کوتاه،
غبار آلوده مهر و ماه،