قلبم تشنه نور و عشق توست!

هر روز به افکار و آرزوهایم بیا!

به رویاهایم٬ در خنده ها و اشک هایم.

از سر رحمتت در فراموشی هایم پدیدار شو.

به عبادتم٬ به کار٬ به زندگی و مرگم بیا!

از سر لطف و عشق٬ هر روز و هر لحظه با من باش!

.....پس نگاه کن به مهر و ماه و درخت و گیاه٬ به آب و سنگ وشب و روز رنگارنگ.نگاه کن به روانی دریاها وفراوانی کوه ها وبلندی قله ها.به گوناگونی نعمت وزبان های مردم...اگر می خواهی برایت از ملخ بگویم که خدا دو چشم کوچک سرخ برایش آفرید وحدقه ای که مانند ماه تابان است. گوش به او داد که پوشیده و پنهان است ودهانی به جا وحسی نیرومند وکامل. دو دندان نیش برایش آفرید که گیاهان رابا آن ببرد ودو پای ذاس مانند که هر چیز را با آن بردارد. کشاورزان از او می ترسند ودر مبارزه با او ناتوانند. اگر در جست خیز هایش به مزرعه ها شان هجوم برد٬ تا آنجا که بخواهد از آن می خورد وکشاورزان نمی توانند بر او پیروز شوند٬ حتی اگر بستگان را به کمک خواسته باشند . وهمه ی این ها در حالی است که اندام ملخ به اندازه ی یک انگشت باریک هم نیست!

پشتش سنگین بود و جاده های دنیا طولانی. می دانست که همیشه جز اندکی از بسیار را نخواهد رفت. آهسته آهسته می خزید  دشوار و کند. ودورها همیشه دور بود. سنگ پشت تقدیرش را دوست نمی دانست وآن را چون اجباری بر دوش می کشید. پرنده ای در آسمان پر زد سبک. سنگ پشت رو به خدا کرد وگفت: این عدل نیست . این عدل نیست .کاش پشتم را این همه سنگین نمی کردی . من هیچ گاه نمی رسم. هیچ گاه. ودر لاک سگی خود خزید به نیت نا امیدی . خدا سنک پشت را از روی زمین بلند کرد. زمین را نشانش داد . کره ای کوچک بود. وگفت: نگاه کن ابتدا وانتها ندارد. هیچ کس نمی رسد. چون رسیدنی در کار نیست. فقط رفتن است . حتی اگر اندکی . وهربارکه می روی رسیده ای. وباور کن آنچه بر دوش توست تنها لاکی سنگی نیست تو پاره ای از هستی را بردوش می کشی. پاره ای از مرا. خدا سنگ پشت را بر زمین گذاشت . دیگر نه بارش چندان سنگین بود. ونه راه ها چندان دور. سنگ پشت به راه افتاد و گفت: رفتن حتی اگر اندکی. وپاره ای از«او» را با عشق بر دوش کشید.

                                          «عرفان نظر آهاری»