بايد بمانى كه او بيايد و دردهاى كهنه تو و تمام عالم را درمان كند و تو چشم به راهش مى‏مانى با انتظارى توأم با اميد؛ مى‏گويند سوارى است از آفتاب، از روشنى، با ردايى سبز و شمشيرى از عدل؛ مى‏گويند قامت سبزى دارد و خالى برگونه؛ مى‏گويند از راه سپيده مى‏آيد با بارانى از نور؛ مى‏گويند كعبه ميزبان قدوم پاك او و تكيه‏گاه او خواهد شد، نمى‏دانم شايد روزى بيايد كه جز مشتى پر از اين پرنده در قفس نباشد. اما در انتظارش مى‏مانم تا روزى كه درِ باغ خدا را باز كند و عطر دل‏انگيز حضورش در سراسر عالم بپيچد و دنيا از نور جمالش روشن گردد. با جانى آماده قربانى شدن، چشم به راهش مى‏مانم تا بيايد و بى‏قرارى هايم با يك تبسم او آرام گيرند و نيم نگاهش آبى بر آتش درد فراق باشد. آن وقت با او بودن چه خوش است و يك قطره از جام وصال او نوشيدن چه خوش گوارتر از تمامى آب‏هاى عالم.

اى عزيز! ببخش بر من اگر با جانى نه پاك و دلى نه روشن و اعمالى نه مقبول، مشتاق تواَم، اما باور كن كه در سر سودايى جز محبت تو نيست و خيالم از نقش و نگار تو پر است.

اى ناب‏ترين انديشه راهنماى من به سوى كمال!

اى رهاننده من از بندهاى اسارت زمان!

اى مدافع راستين تمامى حقوق من!

و اى فريادرس مظلومان بر خون نشسته!

آموخته ام كه هميشه كسي هست كه به ما احتياج دارد

 آموخته ام كه هيچ وقت هيچ وقت قضاوت نكنم

 آموخته ام كه انسان هاي بزرگ هم اشتباه مي كنند

 آموخته ام كه به انسان ها مانند سكوي پرتاب نگاه نكنم

 آموخته ام كه هرگاه كه ترسيده ام ،شكست خورده ام

 آموخته ام كه غرور انسان ها را هرگز نشكنم

 آموخته ام كه هرگز كسي كه به من وابسته نبود وابسته كسي نباشم